scena druga: NAZARET
Narrator
Smutno się ta scena kończy
Lecz nadzieja także świta,
Że pan Bóg jednak potrafi naprawić
To, co zepsuła kobieta.
Tak jak Anioł wieścił;
Lat upłynęło wiele
Zanim objawił się Syn Boży
W zwykłym ludzkim ciele.
Moi drodzy! Oto teraz
Do Nazaretu Was zabieram
By posłuchać pewnej rozmowy.
Najdziwniejszej w dziejach świata!
Bo Bóg Wszechmocny,
Przez swego posłańca,
Pyta o zgodę człowieka
I na Jego zgodę czeka.
Maryjka
(ogląda wełnę)
Z tego będzie dobry sweter dla Józefa.
Taka delikatna wełna...
Anioł
(powinien się pojawić znikąd)
Bądź pozdrowiona łaski pełna.
Bóg jest z Tobą!
Błogosławiona jesteś
Pośród wszystkich kobiet!
Maryjka
Co dla Ciebie Panie uczynić mogę?
Może herbaty?
Może kawy...
Anioł
Bóg łaskawy
Wybrał Ciebie.
Twoja dobroć nawet w Niebie
Wśród Aniołów jasno świeci.
Maryjka
Ja nic z tego nie rozumiem...
W głowie mi się to nie mieści.
Anioł z Nieba...
Ja zwykła dziewczyna...
Anioł
Nie bój się
I posłuchaj - jaka nowina!
Bóg mnie wysłał z wysokości
Bo chce pomóc dziś ludzkości.
Chce odkupić grzech Adama.
Chce otworzyć bramy Raju
Wszystkim, którzy umierają.
Z grzechem Ewy to niemożliwe.
Syn Boży ma przyjść na ziemię
By na nowo, ludzkie plemię,
O Miłości Bożej uczyć
I do Boga wszystkich nawrócić.
Syn Boży ma przyjść jako dziecko małe
I Bóg wybrał Ciebie na Jego Mamę.
Chór anielski
Zgódź się Maryjo, powiedz „TAK”!
Uratuj cały świat!
Zostań Matką Bożego Syna!
Maryjka
Ale ja, prosta dziewczyna?
I co powie Józef,
Mój narzeczony?
Anioł
Wszystko Mu wytłumaczę!
Maryjka
Ja nie wiem...
Ja zawsze...
Chór anielski
Zgódź się Maryjo, powiedz „TAK”!
Maryjka
Ale jak dziecko bez ojca?
Jak???
Anioł
Bóg uczynić wszystko może.
To z Ducha Świętego
Pocznie się Dziecko Boże!
Chór anielski
Powiedz „TAK”, Maryjo!
Powiedz!
Maryjka
Niech się święci wola Boża.
Niech się stanie tak jak mówisz.
Niech Bóg przyjdzie do wszystkich ludzi
Jako mój syn.
Zgadzam się być Matką Boga.
Anioł
(ucisza gestem zwariowany ze szczęścia chórek aniołków)
Uffff! Taka była we mnie trwoga,
Że odmówisz!
Że na nic Boże plany!
Ale się zgodziłaś, Maryjo,
Błogosławiona między niewiastami!
Odtąd dziękować Ci będą wszystkie narody!
Wracam do Nieba ogłosić dobrą nowinę!
A Aniołowie będą strzegli Ciebie,
Józefa i Bożą Dziecinę!
(Anioły lądują, tańczą i śpiewają Maryjce „Ona powiedziała TAK”)
scena trzecia: PAŁAC HERODA
Narrator
Tak to Anioł w Nazarecie
Zwiastował był Maryi
I pytał czy przyjmie pod swe serce dziecię,
Które głowę Węża zgniecie.
Potem gdzieś w odległych stronach
Naukowcy od spraw gwiazd,
Patrząc w Niebo wypatrzyli tam
Zwiastuna wielkich spraw.
Gwiazda wielka niesłychanie,
Co na wschodzie lśnić zaczęła,
Wiodła mędrców na spotkanie.
Wszystko zostawili dla niej
I ruszyli w długą drogę
By po długich, długich dniach
Przed Heroda stanąć domem -
Króla złego, że aż strach!
Herod
Więc rzeczecie wielcy mędrcy
Że się nam narodził król?
Prawdę rzekłszy... to się cieszę...
Lecz nie bardzo wierzę w cud....
Kacper
Cud to jawny! Gwiazda taka
Wieścić może tylko cud!
Król największy się narodził!
Takiego nie znał ludzki ród!
Melchior
Sytuacja jednak stwarza,
Że tak powiem pewien problem;
Ciężko jest zlokalizować
Ponad którym stoi domem.
Baltazar
Otóż właśnie, nie umiemy
Na podstawie obserwacji
Trafić tam, gdzie król narodzon.
Chcemy prosić cię o pomoc.
Herod
Oczywiście. Ile zdołam.
W ramach międzynarodowej współpracy.
Moich mędrców ty przywołam
Zaraz każę im to sprawdzić.
(wchodzą mędrcy)
M-1
Aj, oj i wszystko jasne!
Łatwo dowieść jest to z Pism;
Aj, aj, że się w Betlejemie
Ma narodzić Boży Syn.
M- 2
Długich lat tysiące cztery
Czekał na to Boży Lud.
Prorocy Go przepowiedzieli
Aj, aj Bóg jest tu!
Kacper
Ale gdzie? Dokładniej proszę!
M-1
W Betlejemie, małej wiosce.
Melchior
W małej wiosce?
M-2
W Betlejemie!
Baltazar
Więc ruszajmy! Na widzenie!
Herod
Poczekajcie proszę chwilę!
Prośbę jasno swą wyrażę:
Dajcie znać gdzie leży dziecię
Dać Mu pokłon i ja ... marzę.
(do siebie)
(Marzę by się pozbyć szybko
Samozwańcy tego stąd!
Śmierć! To będzie rozwiązanie!
Oj! Nie ujdzie z moich rąk!)
scena czwarta: BETLEJEM
Narrator
Jakoś w tymże samym czasie,
Kiedy mędrcy u Heroda kawę pili,
Maryja z mężem swym Józefem do Betlejem przybyli.
Biedni byli oboje, nie mieli pieniędzy na hotel.
A noc już była ciemna.
I tu zaczynał być problem;
Bo Maryja była brzemienna.
Józef
(puka)
Przepraszam, że tak późno niepokoję;
Ale jest tak ciemno i zimno.
Czy macie może wolne pokoje?
Off-1
Człowieku, która godzina!
Nie ma wolnych pokoi!
I spokój! Bo już śpi cała nasza rodzina!
Józef
(puka do innych drzwi)
Dobrzy ludzie otwórzcie.
Pomóżcie- to Przykazanie Boże.
W każdej chwili żona moja
Dziecko urodzić może.
Off-2
Co się tłuczesz po nocy?!
Chłopie, spać nie możesz!
Zawieź żonę do jakiejś kliniki!
Powariowali ci ludzie, Boże!
Józef
Za szpital trzeba płacić.
Nie stać nas nawet na obiad w gospodzie...
Ale nie traćmy nadziei...
Maryjka
(pięknie się uśmiechając)
Zobaczysz Józefie; Pan Bóg nam pomoże.
scena piąta: POLE
Narrator
Może nie były to luksusy i wygody,
Ale pod miasteczkiem - nie znalazłszy żadnej gospody -
W mieście znalazła Święta Rodzina – stajenkę.
Siano, słona i żłób kamienny,
Dziury w dachu; to nie miejsce dla brzemiennej.
Ale cóż...
Cicha była noc, spokojna.
Tylko księżyc i gwiazdy na niebie
Świadkami byli tych wydarzeń,
Które zaszły w Betlejemie.
Lecz opodal tej stajenki,
Sprawiedliwym snem zmorzeni,
Spali smacznie pastuszkowie
Nie świadomi tego cudu
Który wkrótce świat odmieni.
Spali by tak aż do rana
Gdyby nie zjawisko Boskie.
Oto bowiem Aniołowie
Zamącili spokój błogi
Delikatnie mówiąc, troszkę.
Boskich pułków ilość wielka
Z wielkim serca uniesieniem
Pieśń śpiewała, która Boga
Wielkim była pochwaleniem:
„Chwała Bogu w wysokościach,
Człowiekowi na niskościach!
Za to, że swe Słowo ziścił;
Panowanie diabła zniszczył!
Narodził się nam zbawiciel!
To dusz ludzkich odkupiciel!
Aby nas z piekła wybawił
I w pałacach niebieskich postawił!”
Pasterze ze snu się zrywają.
Tych śpiewów przyczynę badają.
Tego w życiu nie widzieli!
Co się dzieje?! To Anieli!
Jasność zewsząd bije taka,
Że pasterze strachem zdjęci
Czapki z głowy poskładali,
Na kolana popadali.
Jurek
Dobry Boże, co się dzieje?!
Noc tak wczesna a już dnieje?!
Jeszcze śnią się aniołowie!
Pomieszało mi się w głowie!
Marian
Ech, Jureczku, koniec świata!
Mówię ci to jak do brata.
W głowie ci się nic nie miesza;
To Bóg świata kres obwieszcza.
Jurek
Marian, nie mów takich rzeczy!
Marian
A jak faktom tym zaprzeczysz?
Wiesiek
(zawsze mówi powoli)
Marian! Czego się tak drzesz?
Jurek
Wstawaj, Wiesiek - koniec świata!!!
Wiesiek
Koniec świata - tra ta ta ta!
Coście wczoraj oba pili?
Marian
Ty, abstynent, popatrz!
Zapamiętaj blask tej chwili
Bo to pewnie już ostatnia.
Wiesiek
Rzeczywiście coś tu nie gra...
Gdyby wszystko razem zebrać;
Śpiewy te i w niebie błyski...
Jurek
Daj już spokój i spójrz w siebie.
Przeproś Boga za swe grzechy,
Żebyś się obudził w niebie.
Wiesiek
Aaaaaallllllllleeeeeeeeee.............
Marian
Ale to już koniec bracie.
Idzie do nas Anioł...
(stali razem i Wiesio zaczyna iść do Anioła)
Wracaj!!!
Wiesiek
(pada przed aniołem)
Mój Aniele, mój jedyny!
My są biedne Boże dzieci.
Nie zabijaj, że nas przecież.
Widzę, że już świata koniec
I Anielski przyszedł goniec...
Anioł
Się uspokój mój Wiesławie.
Nie zatracę, ale radość wam przedstawię:
Otóż tutaj, niedaleko,
Stoi szopa, wiesz, nad rzeką.
A w tej szopie cud największy:
Syn zrodzony z Panny Świętej!
Ale wiedzcie pastuszkowie,
Że to dziecię to Syn Boży!
Bóg prawdziwy, przez proroków ogłoszony
W waszej szopie leży nędznie położony.
Jurek
Pan Bóg? W szopie?
Jako dziecię?
Ze szacunkiem, lecz ktoś plecie...
Anioł
Nie bój się, że się obrażę.
I piorunem nie porażę.
Ale dość taj próżnej gadki.
Do stojącej w polu chatki
Czas pospieszać.
Oddać pokłon tej Dziecinie
I Najświętszej też Rodzinie!
Marian
Troszkę zakręcony jestem...
Ale skoro Bóg się z takim gestem
Między ludźmi zjawia
Biegiem ile sił do szopy!
Co stoita jeszcze chłopy?!
Wezmę... mleka garnuszek.
Jurek
A ja ser!
Wiesiek
(zawsze powoli)
A ja co...? Wiem...! Mój ciepły kożuszek...!