Przyszła dziewczynka. Wzięła  mnie za rękę i sobie tak  łaziliśmy wszędzie (info dla  SVDowców: nawet po  wertepach). Zagadać się za  bardzo nie dało: bariera  językowa. Ale próbowałem.  Potem się dowiedziałem, że  Gina jest głuchoniema. W ten  sposób zniknęła miedzy nami  bariera językowa. A teraz, kiedy  to piszę, Gina buszuje w  drugim pokoju. Mam nadzieję,  że znalazła obiad i podjada jak  zawsze: za nic nie mogę  pogryżć tej krowy. Gina se już  nie raz poradziła.

oczywiście cała ekipa  jest nieziemska

Poszedłem do piaskownicy porobić zdjęcia. Towarzystwo  jeszcze ledwie chodzi ale w piasku czują się jak ryby w wodzie.  Pod  piaskiem też. Oraz z piaskiem w buzi. Oczywiście nie może być  zdjęcia jeśli się wszyscy nie zlecą. Ogólnie nici ze zdjęć bo  ulubioną pozycją fotografowanych jest usiąście na obiektywie z  jednoczesnym wetknięciem palca w odsłonięte oko  fotografującego. O 15stej cała ta zapiaskowana ekipa rusza biegiem do... kaplicy.  Odmówić Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Może nie do końca  wiedzą co się dzieje (ale modlą się z przejęciem i zacięciem), lecz  jest w tym jakiś wielki sens: to miejsce powstało na skutek  objawień Matki Bożej pewnej kobiecie w RPA. Maryja nawet  wskazała miejsce gdzie ma powstać sierociniec (się miejscowe  władze zdziwiły bo akurat ten kawał ziemi do nikogo nie  należał!). Wierzyć nie wierzyć, ale 150 dzieciaków ma dom.  Kiedy zabrakło w Ich życiu zwykłej ludzkiej miłości zostało Im  Boże Miłosierdzie.Anioły na ziemię zstępują ruchomymi  schodami!

Gina

w tle widać kawałek moich drzwi